50-plus-solliciteren
  • 0

Solliciteren als 50-plusser? Lees deze inspirerende verhalen!

Solliciteren als 50-plusser is een kansloze missie… 

…als je de verhalen op internet en in het nieuws mag geloven tenminste.

Met alle negatieve berichtgeving over dit onderwerp is het geen wonder dat de gemiddelde 50-plusser niet veel vertrouwen heeft in zijn/haar arbeidsmarktkansen.

En dit gebrek aan vertrouwen is een groot probleem.

Zoals ik in een eerder artikel over belemmerende overtuigingen schreef: als je niet gelooft dat een doel haalbaar is, zal je ook niet de nodige moeite doen om dit doel ook daadwerkelijk te bereiken. Een zelfvervullende voorspelling dus. 

Het artikel over belemmerende overtuigingen zorgde voor erg veel reacties per e-mail…

Voor sommigen was het een zeer welkom steuntje in de rug. Voor anderen voelde het als een brute aanval op hun wereldbeeld.

Ik zou te positief zijn. Oudere werknemers zouden volledig uit de gratie zijn en zich geen illusies moeten maken. Proberen heeft geen zin.

Tja… als Negatief FM lang genoeg aanstaat, is het erg moeilijk om hieraan te ontsnappen.

Wat het zo moeilijk maakt om een dergelijke attitude te corrigeren, is dat de mens een negativiteitsbias heeft.

negativiteitsbias

Dat betekent kortweg dat we veel alerter zijn op negatieve impulsen dan positieve impulsen. Deze vooringenomenheid voor negatieve invloeden hadden onze voorouders nodig om te overleven.

En met succes want jij leest nu dit artikel 😉

Maar onze voorouders hoefden niet te solliciteren…

Hoewel dit mechanisme in sommige situaties nog steeds erg handig is (je brand je vingers maar één keer aan een hete pan), richt het ook veel schade aan.

De negativiteitsbias zorgt namelijk voor een scheve verdeling in onze mentale positiviteitsbalans. 

positiviteitsbalans

De negatieve verhalen blijven veel beter hangen in ons brein dan de positieve verhalen. Dit betekent dat bij evenveel goede als slechte verhalen, je toch een overwegend negatief gevoel overhoudt.

Het doel van dit artikel is om de mentale balans van werkzoekende 50-plussers een flinke positiviteitsboost te geven!

En wat werkt nu beter dan succesverhalen van andere 50-plussers?

Om dit artikel mogelijk te maken, vroeg ik de mensen van mijn mailinglijst om hun successen op de arbeidsmarkt met jullie te delen. Hieronder tref je een selectie van de reacties die ik kreeg. 

Elk verhaal bevat één tip en drie leerpunten.

Let’s get positive! 🙂

Tip 1. Realiseer je dat er nog genoeg mogelijkheden zijn, ongeacht je leeftijd

Ik was 53 jaar toen ik werd ontslagen bij een grote bank.

Dat was eind 2008 tijdens de hypothekencrisis. Ik ging in de WW en las dat het UWV binnenkort 2.500 nieuwe medewerkers nodig zou hebben vanwege het grote aantal uitkeringsaanvragen dat werd verwacht.

Ik vroeg of het mogelijk was om een opleiding te gaan volgen in die richting. Dat kon! Ik mocht de opleiding re-integratiecasemanager gaan volgen. Tijdens die opleiding bleek dat ik een stageplaats moest zien te vinden. Ik ben weer naar het UWV gegaan en vroeg of het mogelijk was om bij hen een stageplek te mogen vervullen. Ook dat werd toegestaan. Twee maanden later werd mij een tijdelijk contract voor een jaar aangeboden.

Helaas werd het kantoor gesloten en stond ik weer op straat.

Ik werd echter getipt dat men elders bij het UWV iemand nodig had. Inmiddels was ik 55 jaar. Ik heb gesolliciteerd en werd aangenomen. Na enige tijd kregen we te horen dat ook dit kantoor zou gaan sluiten. Aangezien ik een tijdelijk contract had, zou ik weer op straat belanden. Dus ging ik om me heen kijken en ontdekte een vacature bij een ander UWV kantoor. En weer werd ik aangenomen.

Maar het UWV besloot om te re-organiseren. Dat hield o.a. in dat de tijdelijke contracten niet zouden worden verlengd. Ik moest dus weer op zoek. Mijn vrouw maakte mij attent op een vacature bij een andere werkgever. Hoewel ik niet veel hoop koesterde (ik was inmiddels 57 jaar oud), heb ik toch gesolliciteerd. Wat had ik te verliezen. Ik ben na intensieve gesprekken aangenomen uit 141 kandidaten. En op 60-jarige leeftijd heeft men mij een contract aangeboden voor onbepaalde tijd.

– Anoniem

Belangrijke leerpunten:

  • Denk in oplossingen (zoals vragen om opleiding)
  • Durf te vragen. Niet geschoten is altijd mis.
  • Wees niet bang om jezelf eerst te bewijzen met een kortlopend contract
Ook voor 60-plussers behoort een contract voor onbepaalde tijd tot de mogelijkheden!Click To Tweet

Tip 2. Ga niet bij de pakken neerzitten

Het is inmiddels alweer bijna 3 jaren geleden, dat ik werkzaam was bij mijn vorige werkgever als directiesecretaresse / managementondersteuning. Bij dat bedrijf was ik op het moment dat het failliet ging 38 jaren werkzaam geweest.

Hier heb ik al die jaren met hart voor de zaak met heel veel plezier en gedrevenheid gewerkt en dacht dus ook dat ik daar mijn hele leven kon blijven werken. Helaas… dat mocht niet zo zijn. Ik dacht dan ook in eerste instantie, zoals zovelen inderdaad, dat ik nooit meer aan het werk zou komen. Ik was toen inmiddels 56 jaar oud en had van het bedrijf nog de kans gekregen de opleiding HRM Personeelsmanagement te gaan volgen waardoor ik me nog meer zou kunnen ontwikkelen en mijn positie binnen mijn toenmalige werkgever zou kunnen verbeteren.

Nadat door de Rechtbank het faillissement was uitgesproken werd er een curator aangesteld. Door mijn gedrevenheid en passie dacht ik: “ik blijf gewoon aan het werk, nu kan ik nog werken” en ben dit ook tot de laatste dag blijven doen. In eerste instantie dacht de curator nog aan een doorstart en heeft daar toen alles aan gedaan om dat mogelijk te maken. Echter zonder resultaat.

Toch bleef ik gewoon mijn best doen en vond ook nog steeds alle plezier en voldoening in mijn werk. Voor al mijn collega’s heb ik getuigschriften gemaakt, Ik heb lease auto’s, mobiele telefoons, laptops, enz. van alle buitendienstmedewerkers in ontvangst genomen en de administratieve verwerking daarvan. Ook organiseerde ik bijeenkomsten met de curator.

Na een van de bijeenkomsten vroeg de curator of ik eventjes enkele minuten tijd voor hem had en stelde mij enkele vragen. Toen ik vroeg waarom wilt u dat weten, zei hij: “ik heb misschien werk voor je. Ik weet alleen nog niet waar in Maastricht of Heerlen en ik moet het nog met het bestuur bespreken”. Ik reageerde meteen enthousiast en vertelde hem dat ik daar erg blij mee zou zijn. Toen ik vroeg wanneer hij daar meer over kon zeggen, zei hij: binnen 1 week. In elk geval voordat we hier op kantoor de laatste dag aanwezig zijn”. Ik mocht er in ieder geval nog met niemand over praten.

Toen de laatste dag aanbrak, had ik nog niets gehoord. Hij belde op om door te geven dat ze met het hele team om 13.00 uur zouden komen. Het team kwam maar de curator had nog wat afspraken lopen. Een andere advocaat kwam naar me toe en vroeg of ik al iets van de curator gehoord had. Toe ik nee antwoordde, zei zij tegen mij: “Hij heeft goed nieuws”. Gelukkig brak dat een beetje bij mij de spanning, want ik heb nog tot half zes die dag moeten wachten, voordat ik wist waar ik aan toe was. Hij vertelde me dat hij had gezien hoe ik met heel veel passie en plezier  mijn werkzaamheden had verricht gedurende betreffende periode. Ook zochten ze iemand die al veel ervaring had en proactief was. Leeftijd maakte niets uit (nog liever iemand die al wat ouder was dan een jonger iemand).

Uiteraard was ik zeer verheugd dat ik aansluitend aan het faillissement direct weer kon starten. Ook dat heb ik als een uitdaging gezien. Hier heb ik ook weer vele nieuwe dingen geleerd, heb leuke collega’s en ben nog steeds erg blij dat ik deze kans heb gekregen. Na 3 tijdelijke arbeidsovereenkomsten heb ik vorige week de toezegging gekregen dat mijn arbeidsovereenkomst wordt verlengd voor onbepaald tijd. Toppie!

Zo zie je maar weer dat je als “oudere op zoek naar een nieuwe baan” niet altijd hoeft te wanhopen.

– Marly Dohmen

Belangrijke leerpunten:

  • Marly gaf nooit op. Deze geweldige instelling werd beloond.
  • Mensen die goed zijn in hun werk komen altijd op hun pootjes terecht.
  • Je persoonlijke netwerk is een razend effectief middel om een nieuwe baan te vinden.
Vinden van nieuw werk begint bij een goede mindset. Lees Marly's (56) verhaalClick To Tweet

Tip 3. Maak van werk zoeken je nieuwe baan

Ik ben 57 en een aantal jaar geleden is mijn werkgever falliet gegaan.

Dit was een werkgever op het gebied van de GGZ. Elf jaar had ik er met plezier gewerkt. De GGZ-instelling waar ik via deze werkgever werkte, ging de dagbesteding zelf verzorgen en vroeg mij te solliciteren op de vacature activiteiten begeleider. Zo gezegd, zo gedaan. Ik werd aangenomen en kon gewoon verder aan de slag met de bezoekers die er altijd kwamen. Maar de collega’s waren anders.

Een collega in het bijzonder. Zij werkte al via de GGZ en was niet zo gecharmeerd van mij. Met de wisseling van de wacht bij de managers heeft zij er uiteindelijk aan bijgedragen dat mijn contract niet verlengd werd. 

Dan kom je bij het UWV terecht. Ongelofelijk naar. Omdat ik hier zo snel mogelijk vanaf wilde heb ik van werk zoeken mijn baan gemaakt. Binnen een half jaar had ik weer werk. Helaas maar voor een jaar. Toen ik de bui al zag hangen ben ik gelijk weer gaan solliciteren.

Direct de 1e keer was het al raak. Op gesprek bij een werkgever die een zorg draagt voor dak- en thuislozen. Ze boden me zelfs een hogere functie aan aangezien ik een opleiding heb die op een hoger niveau ligt.

Fantastisch!

Toen kwam de hamvraag; wanneer kan ik beginnen? Het antwoord zal je verbazen. Ik kon beginnen op het moment dat er een vacature is. (!) Ze verzamelen kandidaten om zich heen en zodra ze iemand nodig hebben vissen ze je uit de kandidatenvijver. Het kon een week duren maar ook een half jaar! Kortom, ik was blij met een dode mus.

Dus, verder solliciteren. Weer een uitnodiging voor een gesprek voor woonbegeleider in de forensische psychiatrie. Dit gesprek gaat deze week plaatsvinden. Hoop dat het gaat lukken want ik zit nu een maand thuis, en eigenlijk is het al weer lang genoeg.

Ik kan eerlijk gezegd niet onderschrijven dat 50-plussers het moeilijker hebben op de arbeidsmarkt. De vorige keer dat ik in een 50+ cursus zat bij het UWV was ik de enige die in die 10 weken 3 keer een sollicitatie gesprek had. De rest had helemaal niks.

Dat ze niet voor mij kiezen is jammer, maar ik snap best dat er anderen zijn die net iets meer kwalificaties hebben. En als je het voor het kiezen hebt neem je gewoon de beste. Maar, ik zat er wel, dus ik ben nog lang niet uitgerangeerd.

Voor mijn gevoel heb ik net zoveel kansen als ieder ander.

Wel heb ik een Linkedin profiel dat er netjes uitziet, facebook waar niets bijzonders op te vinden is en een cv dat er, naar mijn mening, keurig uitziet. Op dit moment help ik, net zo als de vorige keer, ex collega’s, die de Nederlandse taal niet helemaal machtig zijn, met het maken van hun cv en het opstellen van een redelijk standaard sollicitatiebrief. Dit houdt mij bij de les en ik vind het belangrijk dat deze collega’s ook weer kunnen participeren op de arbeidsmarkt.

Ik denk in mogelijkheden, niet in beperkingen.

– Linda Luckel

Belangrijke leerpunten:

  • Maak van werk zoeken je nieuwe baan!
  • “Dat ze niet voor mij kiezen is jammer […] maar ik zat er wel, dus ik ben nog lang niet uitgerangeerd” Dat is nog eens een positieve draai geven aan een moeilijke situatie. Als je positief blijft, zal je de mooie kansen en situaties vanzelf aantrekken.
  • Zorg ervoor dat je sociale mediaprofielen tip-top in orde zijn.
Maak van werk zoeken je nieuwe baan! Lees Linda's (57) inspirerende verhaalClick To Tweet

Tip 4. Soms moet je een stapje terug doen om er weer twee vooruit te zetten

Ook ik, alleenstaande moeder van 4 studerende kinderen, 50-plus, ben bijna anderhalf jaar werkeloos geweest na een reorganisatie bij mijn toenmalige werkgever.

In dat anderhalf jaar heb ik veel gesolliciteerd.

Mijn motivatiebrieven en cv, die ik natuurlijk altijd op basis van functie en bedrijf schreef, waren blijkbaar goed genoeg en daarom werd ik veelvuldig uitgenodigd voor sollicitatiegesprekken.

Helaas kopte ik de bal nooit in en bleek de functie uiteindelijk altijd vergeven te zijn aan een jongere kandidaat. Natuurlijk frustreert dat. Je steekt in ieder gesprek zoveel energie en het is dan uiteraard een teleurstelling als je, om welke reden dan ook, niet DE kandidaat blijkt te zijn.

Je hebt dan 2 keuzes, ofwel zwaar gefrustreerd raken, ofwel er nog een positief schepje bovenop doen. Ook ik heb dat weleens uit mijn tenen moeten halen natuurlijk, maar heb het wel gedaan.

Om een lang verhaal kort te maken. Ik kreeg na ruim een jaar solliciteren een job aangeboden voor 16 uur per week. Te weinig om van mijn uitkering af te komen (kwam van 32 uur) en omdat ik langer dan een jaar werkeloos was, zou het UWV het salaris van de werkgever, aanvullen tot de hoogte van mijn uitkering.

Met andere woorden….of ik nu op de bank zat en niets deed of ik zou 16 uur gaan werken, het zou mij niet meer dan het bedrag mijn uitkering opleveren. Sterker nog, het zou mij geld kosten, want UWV trekt eventueel door werkgever uitgekeerde reiskosten ook nog van je uitkering af.

Ik heb het toch gedaan en e.e.a. puur bekeken vanuit het standpunt “kans”. Kans om zo terug te komen op de arbeidsmarkt. Kans om te laten zien, dat ik heel graag weer aan de slag wilde, kans om nieuwe ervaringen op te doen en te leren. Kans om van daaruit wellicht ergens anders in te rollen.

Wat ben ik blij dat ik deze kans gegrepen heb. Leuk bedrijf, leuk product, leuke mensen, veel geleerd en goede ervaringen opgedaan. Ik moest voor de resterende 16 uur blijven solliciteren en plotsklaps kwamen er meerdere opties voorbij.

Deze werkgevers waren allemaal positief over het feit, dat ik de parttime kans had gegrepen, ondanks het feit dat ik er financieel niets mee opschoot.

Ik ben nu weer aan de slag voor 32 uur per week. Heerlijk!

Ik ga duimen voor iedereen, die nog werkzoekende is. Geef de moed niet op, doe er nog een positief schepje bovenop en grijp elke kans (dus ook die, waarmee je in eerst instantie weinig denkt op te schieten)!

– Annemarie Vollebregt

Belangrijke leerpunten:

  • Annemarie had twee keuzes: gefrustreerd toekijken of er een schepje bovenop doen. Ze koos actief voor dat laatste, hoe moeilijk dit ook was.
  • Soms moet je een stapje terug doen om er weer twee vooruit te zetten.
  • Investeren in jezelf is de beste investering die je kunt doen. De werkgevers vonden dit ook.
Doe 1 stap terug om er 2 vooruit te zetten. Lees het sollicitatieverhaal van Annemarie (50+)Click To Tweet

Tip 5. Je hebt niet altijd in de hand wat er gebeurt, wel heb je in de hand hoe je hiermee omgaat

Ook ik, alleenstaande moeder van 4 studerende kinderen, 50-plus, ben bijna anderhalf jaar werkeloos geweest na een reorganisatie bij mijn toenmalige werkgever.

Ik ben lange tijd ZZP-er geweest, zo’n 12 jaar.

Met veel plezier, veel werk en leuke opdrachten. Daar is op een bepaald moment, rondom de crisis, verandering in gekomen. Ik had nog wel werk maar minder leuke opdrachten en ik moest meer moeite doen om werk binnen te halen. Al met al werd het een situatie waar ik totaal niet meer blij van werd. Ook stelde ik me afhankelijk op van klanten, omdat ik bang was dat ik op een goed moment te weinig geld zou verdienen. 

Op een goede dag besloot ik – en dat kwam vanuit mijn tenen – om werk aan te trekken waar ik goed in was en wat bij me paste. Dat moment was het besluit dat het anders zou gaan worden. En dat bleek ook zo te zijn.

Alhoewel ik niet direct een dienstverband ambieerde, vond ik op een verdwaald moment een vacature van ‘teamcoach’. Precies een klus die mij paste als een jas. Dat vond die organisatie ook, want ik werd aangenomen. Superleuk vond ik dat. En een enorme opsteker om 1x in de twaalf jaar te solliciteren en direct aangenomen te worden :-). Ik was 51 jaar. 

Die baan is totaal niet geworden wat ik er van had gehoopt. Mijn teleurstelling werd frustratie en ik besloot te stoppen na een dik half jaar. Er zat ook niet veel anders op want het was voor mij onwerkbaar. 

Dat leidde tot een periode van teleurstelling en bezinning waarin ik na een poos toch echt tot de conclusie kwam dat de baan van teamcoach wel degelijk bij me paste.

Dat leidde opnieuw tot drie sollicitaties naar een dergelijke functie bij drie verschillende organisaties. Een van de vacatures werd terug getrokken als gevolg van organisatie-perikelen. Voor de andere twee functies werd ik aangenomen… Ik had het dus voor het kiezen!

Tja, wat doe je dan. Ik besloot om te gaan voor ‘wie het eerste komt, het eerste maalt’. Dat was een tijdelijke functie voor 8 maanden, terwijl de andere voor twee jaar was. Gezien mijn ervaring in die eerste baan, hechtte ik niet meer aan de duur van een contract. Als het niet goed gaat, duurt het immers toch korter. Gaat het wel goed, kan het langer duren. En ach, hoewel ik soms graag zou willen, ik heb inmiddels geleerd dat ik niet alles in de hand heb. En probeer te vertrouwen op dat wat komen gaat, al heb ik geen flauw idee wat dat is. Dat geeft me ruimte en vrijheid.  

De baan die ik nu heb, is hartstikke leuk. Ik voel me als een vis in het water binnen deze organisatie, heb vertrouwen van teams en managers en ervaar alle ruimte om mijn vak uitoefenen. Binnenkort gaan we praten of mijn contract verlengd gaat worden of niet. Ik heb er alle vertrouwen in dat het verlengd gaat worden. Maar zelfs al zou dat niet zo zijn: deze ervaring is goud waard.  

Ik ben nu 52 jaar. 

– Gerrie Vogels (www.gerrievogels.nl)

Belangrijke leerpunten:

  • Wees niet bang om voor jezelf te kiezen, ook al lijkt dit eng.
  • Wanneer het als ZZP-er niet vlot (om wat voor reden dan ook) kan je altijd nog terug in loondienst.
  • Je hebt niet altijd in de hand wat er gebeurt in je leven. Wel heb je in de hand hoe je hiermee omgaat. Voor Gerrie voelt dit als ruimte en vrijheid.
Nare dingen gebeuren. Jij bepaalt hoe je hiermee omgaat. Lees Gerrie's (52) sollicitatieverhaal!Click To Tweet

Tip 6. Benut de kracht van je persoonlijke netwerk

Sinds 01-07-2016 ben ik werkzoekend, nadat ik door een reorganisatie in de ontslagronde “aan de beurt was”. Maar liefst 28 jaar ben ik werkzaam geweest in het bedrijf waar ik werkte. Op het moment van schrijven ben ik 58 jaar.

In de 28 jaar heb ik me van algemeen verpleegkundige “opgewerkt” naar afdelingshoofd zorg in dezelfde organisatie. Mede door het volgen van diverse opleidingen, cursussen en scholingen ben ik altijd goed op de hoogte geweest wat er leefde in zorg Nederland. Ik heb in deze tijd ook een waardevol netwerk opgebouwd.

Het werkzoekend zijn was iets me overkwam en eigenlijk ook “geleerd” moest worden. Toen de stof wat neergedwarreld was, ben ik me gaan verdiepen wat het UWV me te bieden had. Ik volgde webinars en trainingen en vertelde dan bijvoorbeeld op mijn Facebook pagina wat ik op die training geleerd had.

Mensen reageren daarop: “Zit je zonder werk? Kom eens koffie drinken” (bij een instelling waar ik zaken mee had gedaan)

Ook ontving ik van iemand uit mijn netwerk een bericht op LinkedIn over een vacature in haar instelling. Ik was hier nogal aarzelend in maar ze bleef 3x terug komen met een opmerking over de vacature. Toen wist ik dat ik er wat mee moest. Ik dacht er nog niet aan toe te zijn maar besloot op een zekere morgen (nog in mijn pyjama) om te solliciteren.

Mijn eerste gesprek met deze instelling is afgelopen dinsdag geweest en ik wordt uitgenodigd voor een tweede gesprek. Ik heb over het geheel een goed gevoel.

Ik ben in mijn netwerk zodanig aan de praat geraakt dat ik nu eigenlijk keuze heb uit 4 banen. Ik ga er die baan “uitzoeken” waar ik blij van word.

– Karin Metiary

Belangrijke leerpunten:

  • Je netwerk is een ontzettend krachtige troef bij het vinden van een nieuwe baan.
  • Verschuil je niet stilletjes wanneer je baanloos bent. Stel je netwerk hiervan op de hoogte en probeer hen te activeren. 
  • Solliciteren in je pyjama zorgt voor een goed rendement 😉
Benut de kracht van je persoonlijke netwerk. Lees Karin's (58) sollicitatieverhaal!Click To Tweet

Tip 7. Omscholen kan zorgen voor verbeterde kansen

Soms moet je gewoon opstaan en weggaan…

…maar dat is moeilijk na bijna 30 jaar.

Het houdt een keer op, alleen wanneer?

‘Status actief mobiel moet je zien als een cadeau’, wordt gezegd. Na verloop van tijd zie je dat zelf ook, maar het blijft lastig en moeilijk. De boodschap: volg je hart, doe wat je leuk vindt, maar wel buiten de Rabobank.

Ik ben het type dat doorgaat en mijn emoties in moeilijke tijden probeer te onderdrukken: ‘Dat akelige gevoel komt nu even niet uit, mijn werk gaat nog steeds voor en door’.  Dat lukt niet altijd, het vreet energie, zorgt voor een onrustige slaap en maakt je gespannen.

Het ‘in een cadeautje verpakken’ lukt soms gewoon niet.

Binnen onze club actief mobiele collega’s KRM wordt gelukkig veel aandacht geschonken aan het menselijke aspect. Een luisterend oor, koffiegesprekjes en lunchbijeenkomsten al dan niet met een vers gekookt eitje.

We zitten in hetzelfde ‘nog-wel-Rabo’ schuitje, ieder met zijn of haar eigen omstandigheden en met een eigen manier van verwerken: aanvaarden, boosheid, verdriet en dan weer strijdvaardig met een ze-krijgen-mij-niet-stuk mentaliteit. De emotiecurve toont een grillig verloop.

In januari ben ik gestart met de opleiding schuldhulpverlening. Vervolgens werd er in april een lezing georganiseerd door de NOAcademy in samenwerking met de ROZ groep. Kort en bondig wordt de dienstverlening van de ROZ groep gepresenteerd, waaronder schuldhulpverlening aan ondernemers. Interessant voor mij, dus van de partij. Je weet immers nooit hoe het balletje kan gaan rollen.

Uit gezonde nieuwsgierigheid ’s avonds de website van ROZ groep bekeken. Nog diezelfde dag was er een vacature geplaatst. Mijn eerste spontane reactie: ze zoeken mij, DIT BEN IK!

Solliciteren na 30 jaar was een hele opgave. Veel gegoogeld, maar uit eindelijk toch mij eigen brief en cv geschreven.

Op 12 april gebeld worden door het ROZ met de vraag of ik de 14de op gesprek kan komen.

Natuurlijk!

Knetter zenuwachtig (’t is toch al eventjes geleden) maar goed voorbereid op gesprek. Dinsdag of woensdag hoor ik meer. Mobiel stand-by, overal. Woensdag de 20ste witte rook bij het ROZ en nog meer witte rook bij huize Schuurmans.

Hoppa: 1 brief, 1 gesprek en bingo! Of ik 2 mei al kan beginnen?

En dat terwijl er maar liefst 300 sollicitaties binnengekomen waren.

Heftige weken, bijna niet te bevatten, er gaat van alles door me heen. Blij, enorm blij en trots.

Maar zeker ook een dubbel gevoel. Afscheid nemen van mijn collega’s en van mijn bank komt onverwachts snel heel dichtbij. Nog één week Rabo, daarna met veel enthousiasme en met een brede glimlach op naar mijn nieuwe uitdaging.

– Annegrit Schuurmans

Belangrijke leerpunten:

  • Je baan verliezen is een pijnlijk proces. Erover praten met lotgenoten kan helpen (maar pas hierbij op dat je niet in deze mentale valkuil belandt).  
  • Omscholen kan een goede manier zijn om je baanperspectief te vergroten. 
  • Als je genoeg investeert in jezelf en je baanperspectief, kan het bij de eerste sollicitatie raak zijn 🙂
Weinig arbeidsperspectief? School je om. Lees het sollicitatieverhaal van Annegrit (50)!Click To Tweet

Laten we de wereld een beetje positiever maken

Heb jij een succesverhaal dat je wilt delen om te laten zien dat het wél kan, dat zelfs als je 50+ bent, je nog steeds werk kunt vinden?

Stuur jouw verhaal naar perry[at]sollicitatiedokter[punt]nl of laat hieronder een berichtje achter!

Heb je geen verhaal om te delen maar wil je wel een positiviteits-impuls geven aan alle 50-plussers die geloven nooit meer aan de bak te zullen komen?

Deel dit artikel dan met zo veel mogelijk mensen 🙂

Over Perry Kroes

Sinds 2010 heb ik duizenden werkzoekenden geholpen om de baan van hun dromen te veroveren. Dit doe ik vrijwel uitsluitend digitaal: via deze website, email, telefoon, Skype en mijn e-books: ‘het sollicitatiebriefhandboek’ en 'het cv-handboek’. Ik geloof dat iedereen een baan verdient waar hij of zij gelukkig van wordt. Ook jij. Mijn missie is om jou deze baan te helpen veroveren.