• 7

De motivatie zakt na maanden solliciteren

Wanneer je al geruime tijd op zoek bent naar een nieuwe baan, zakt je de moed wel eens in de schoenen. Het is moeilijk om gemotiveerd te blijven zoeken. Dwang van het UWV, elke week solliciteren terwijl er weinig te vinden is, je formulier invullen etc. Je doet enorm je best en probeert optimistisch en gemotiveerd te blijven.

Ik bekijk altijd de sollicitatiebrieven van mijn cliënten en pas deze eventueel aan. Dit is meestal het geval want sollicitatiebrieven veranderen nogal in de loop van de jaren. Vorig jaar begeleidde ik een project met 50-plussers die al langer dan een jaar werkloos waren en de meesten hadden nog nooit een sollicitatiebrief hoeven te schrijven. Ze hebben dan een voorbeeldbrief die ze als opzet kunnen gebruiken voor al hun brieven. Ik zeg dan duidelijk: ‘als opzet’

Motivatie verdwijnt na verloop van tijd

Ik had een cliënt die ik meerdere vacatures aanleverde, die daadwerkelijk bij hem paste. Hij werd nooit uitgenodigd. Dat verbaasde me. Ik vroeg hem zijn brief nog eens te mailen. Bleek dat hij mijn voorbeeldbrief niet gebruikte maar zijn eigen versie. Ik begreep wel waarom hij niet werd uitgenodigd. Ik vroeg hem de volgende brief weer te mailen voor hij hem definitief  verstuurde.

Dat deed hij, maar mijn voorbeeldbrief was niet aanpast met uitzondering van het adres, de aanhef en de functie. (Ik heb ook voorbeelden dat men de functie of de aanhef niet had aangepast) Ik sprak hem aan op het feit dat hij de brief kopieerde en niet aanpaste op de vacature. Hij gaf toe dat de motivatie om een brief te schrijven behoorlijk was gezakt. Ook al waren er voldoende vacatures.

Motivatie uit zich ook in de sollicitatiebrief

Als loopbaancoach, een cliënt begeleiden bij het vinden van werk houdt mijn inziens, ook in dat je de motivatie van je client in de gaten houdt en hierin bijstuurt, indien het mogelijk is. Gevoelens van schaamte blijken een grote rol te spelen. Zelf geen baan kunnen vinden, iemand nodig hebben die je hierbij helpt, het zelf willen doen maar het niet zelf kunnen. Je kunt het gevoel ook omdraaien door te denken dat je het gelukkig niet alleen hoeft te doen maar iemand hebt die met je meedenkt en je helpt om het weer positief te zien. Vooral 50-plussers zijn deze aandacht niet gewend en trekken zelf niet aan de bel.

De motivatie en uitstraling die je hebt op het moment dat je daadwerkelijk je brief schrijft, uit zich in je brief. Zit je niet lekker in je vel, schrijf dan geen brief maar wacht op het moment dat je je beter voelt.

Vraag iemand anders om naar je brief te kijken wanneer je geen begeleiding hebt. Laat niet meer dan 3 mensen je brief bekijken want iedereen heeft een andere mening en zo blijf je aanpassen. Haal de punten eruit waar jij achter staat en je goed bij voelt.

Blijf vooral volhouden!

Wat doe jij om jezelf te motiveren bij het solliciteren?

Over Edith Helwegen

Ik ben een loopbaancoach die mensen weer leert te vertrouwen op hun gevoel. Met mijn rust, mijn sensitiviteit, mijn humor, mijn nuchterheid en een gesprek zonder oordeel, maak ik mensen bewust van wie ze zijn, waarom ze doen zoals ze doen. Wanneer ze zichzelf kennen, kunnen ze onderzoeken welke richting ze op willen gaan. Dit geldt voor hun zelf, hun gedrag en hun loopbaan. Zo staan ze weer in hun kracht.

  • Beste Edith,
    ook ik heb een periode gekend dat ik het helemaal gehad had met de vele sollicitaties (honderden) en het allemaal wel goed vond. Aan de andere kant verdomde ik het ook om bij de pakken neer te gaan zitten, dat is werkelijk geen optie. Ik ben toen begonnen met het maken van een website over mijzelf, een elevator pitch, een petitie gestart over oudere werkzoekenden en hun kansen en een prezi presentatie. Momenteel ben ik begonnen met het maken van een infographic betreffende ondergetekende om onder de aandacht te brengen. Door die zoektocht naar nieuwe en opvallende methodes heb ik weer hoop gekregen dat er ergens weer een kans komt.
    Groeten Leo.

  • Ik vind het een goed artikel. Ik ben zelf werkzoekend, al heel lang, en inderdaad zakt de moed me wel eens in de schoenen.
    Hoewel ik een prima steun heb aan mijn man, ben ik niet in het “bezit” van een coach, die mij hierbij kan helpen en aanmoedigen. Het UWV vindt namelijk dat hoopgopgeleiden mensen onder de 50 – ben zelf 48 – het wel allemaal zelf kunnen en moeten. Dus eigenlijk ben ik een beetje jaloers op al die mensen, die wel een coach hebben.

  • catharina

    De titel van deze blog spoorde mij aan om te lezen. Interessante kost! Krijg ik een tip te lezen die mij doet verwonderen? Het enige dat mij verwonderde was dat deze client geen heil er in zag en maar copy-paste zonder goed na te denken. En helaas, de tip ken ik. Uit de praktijk. Had zelf een loopbaancoach die aantal van mijn brieven checkte en samen met mij herschreef. Resultaat was niet positief, want geen een keer uitgekozen voor een kennismakingsgesprek.
    Reden: de markt is gewoon smal, uitgenodigd worden heeft niet alleen maar met een geweldige ‘uit je hart’ brief en een passend cv te maken. Je moet geluk hebben.
    Bovendien woden meerdere banen via via (en ook intern in grotere organisaties) doorgegeven. Ik zeg niet altijd, maar wel vaak (heb praktijkvoorbeelden).
    Tuurlijk geef ik de moed niet op, ben paar jaar werkloos en de uren dat ik giftig ben over de marktkansen zijn groter dan dat ik denk ‘laat ik eens die onderscheidende brief weer eens tikken’.
    Maar sollicitatietips zijn altijd leuk om te lezen.

  • Christiaan

    Ik laat in ieder geval de moed om te solliciteren niet zakken als ik werkloos ben, zoals nu. Ik heb het nadeel, dat de werkgevers in deze economische tijd het voordeel hebben om uit een hele grote vijver sollicitanten te vissen. Ik merk wel dat mijn leeftijd van 42 (bijna 43) wel een rol speelt bij afwijzingen, ook al mogen werkgevers dat nooit zeggen.

  • Palex

    Dag,
    Ik heb al een aantal sollicitatiecursussen gehad. De brieven zijn netjes. Ik ben ook zeer enthousiast. Maar waar er 300 reageren..
    Laat de recruiters maar de gaten in het CV veroordelen, dat gaat de maatschappij nog harder onderuit. De rijken worden rijker en de armen worden armer. Geef langdurig werklozen eerder de kans dan mensen die net pas werkloos zijn geworden, zo houd je een betere balans in de bevolking. Maar nee, ze nemen liever iemand aan die net pas werkloos is dan iemand die al langer thuiszit. En zo zit diegene nog langer en nog langer thuis. Totdat niemand hem meer iets waard vind omdat hij al zo lang thuis zit. Wel, deze figuur heeft zich te pletter gezocht naar werk, maar zo zal hij nooit aangenomen worden als je kunstmatig door iedereen word genegeerd.
    Met een constant “nee” op de sollicitaties, krijg je de grootste man klein. Zo kan je leven verkloot worden, enkel door vooroordelen.
    Geef langer wachtende eerder een kans !

  • Astrid

    Hallo,
    Ik ben nu al drie jaar werkloos, eigenlijk vier jaar maar met wat “aanpassingen” kan ik het op drie jaar houden. Dat vind ik erg genoeg. Ik ben ook al wat “ouder”, dat wil zeggen 46 jaar oud. Ook dan ben je voor vele werkgevers al snel te oud. Verder heb ik nooit een gerichte opleiding gehad en dat VWO-diploma doet het hem ook niet echt. In die tijd dat ik werkloos ben heb ik niet niets gedaan maar ben ik ziek geweest. Ik heb ruim twee jaar nodig gehad om weer op te krabbelen, letterlijk en weer normaal te kunnen lopen. Maar vertel dat maar eens aan een potentiële werkgever … Ik sta nu op het punt om gigantisch te liegen in mijn CV. Let wel: Ik hou niet van liegen, maar het idee om de rest van leven langs de kant te staan trekt me helemaal niet aan…

    • Peter

      Liegen doen! Dit doen ze zelf ook.