• 0

“De wens is de vader van de gedachte”

Vorige week was mijn echtgenoot jarig. Jawel, hij werd 50. En daarmee begonnen aan een nieuwe fase in zijn leven. Het voelt alleen precies hetzelfde als de dag/week/maand daarvoor, vertelde hij. Niks bijzonders. Of toch wel? De maatschappij heeft een nieuwe ontdekking gedaan, de 50-ers. Een groep waar voorheen vooral “het geld” zat. Nu een groep die hulp nodig heeft. Oei, dat moet toch anders voelen!

Op cursus

Ook werkzoekende 50-plussers krijgen tegenwoordig te maken met dit nieuwe fenomeen. Een intensieve cursus krijgen ze aangeboden va het UWV, zodat de “basisvaardigheden solliciteren” bijgeschaafd worden en je zodoende jezelf beter leert presenteren op de arbeidsmarkt. Ik vind het geweldig dat het UWV werkzoekenden weer ondersteunt op de arbeidsmarkt. Het is voor de gemiddelde werkzoekenden immers best lastig op de huidige arbeidsmarkt en een beetje hulp is van harte welkom. Al is het maar dat eens iemand naar je brief kijkt, je cv checkt, een sollicitatiegesprek met je oefent enz. Ook het inzetten van social media en netwerken blijkt een uitdaging te zijn. En niet alleen voor de 50-ers onder ons.

Zoek positieve voorbeelden

Helaas merk ik (uit gesprekken met werkzoekenden) dat de 50+ cursus van het UWV eerder demotiverend dan motiverend werkt. Velen willen al niet tot de (of een) doelgroep behoren. 50 PLUS… vroeger was het niks bijzonders, nu ben je opeens een doelgroep. Dat voelt niet goed. En de verplichte vorm waarvoor het UWV heeft gekozen, is volgens mij ook geen succes. Je krijgt een uitnodiging voor 10 wekelijkse bijeenkomsten, die je niet kunt afzeggen of verschuiven. Begrijp ik ook wel weer, maar toch.

En dan de samenstelling van de groepen? 50+ is een ruim begrip, blijkt. Ad random worden de groepen samen gesteld. Van vrachtauto chauffeur van 63 tot directielid van net 50. Allemaal in dezelfde groep. En dat blijkt in de praktijk niet prettig te zijn. Natuurlijk, je kunt zeker van elkaar leren. Want veel gevoelens zijn hetzelfde. Alleen, waar de een al een expert in is, heeft de ander nog nooit gedaan. Maar het grootste probleem is, dat de stemming onder deze werkzoekenden niet altijd even rooskleurig is. Er wordt veel gemopperd op de maatschappij, arbeidsmarkt, UWV, solliciteren etc. Veel werkzoekenden zijn negatief of moedeloos. De cursusleider van het UWV heeft moeite om daar mee om te gaan. Hij heeft dagelijks te maken met werkzoekenden, maar hoort en/of kent geen positieve verhalen. Want ja, het is nog niemand, die in deze groep zit, gelukt om een baan te vinden. Anders zaten ze er niet. Positieve voorbeelden worden helaas niet gezien en/of genoemd.

Kortom, na de cursus van het UWV, weet je beter hoe je moet solliciteren, maar is de moed in de schoenen gezakt. En dat is heel jammer. Gelukkig zijn er nog steeds “oudere” werkzoekenden die het lukt om werk te bemachtigen. Uit mijn eigen praktijk weet ik dat 75 – 80% weer lukt om ander werk te vinden. En ja, veel van deze mensen zijn ouder dan 49 jaar!

Hoe doen zij dat? Gewoon omdat ze aan de slag gaan met alle tips en adviezen uit de omgeving / internet / loopbaancoach, opfriscursussen volgen, hun netwerk (vrienden, familie, kennissen) inzetten om mee te zoeken naar een nieuwe baan en vooral… volhouden. In mijn werk als loopbaan- en outplacementcoach zie ik het gebeuren. En ja, het zijn wel de mensen die het lukt om in zichzelf te blijven geloven en erop vertrouwen dat ze werk gaan vinden. En daar voor gaan! Werk zoeken is keihard werken, maar het loont de moeite. Ik ben ervan overtuigd dat als je het zelf niet ziet zitten, de omgeving het ook niet met jou ziet zitten. Zou je jezelf aannemen? Met de moed in de schoenen? Of zou je toch kiezen voor iemand die op zijn kennis- en kunde vertrouwd?

Wat kan je doen om, ondanks alle tegenslagen en afwijzingen, negatieve berichten in de media over de oudere werkzoekenden, positief te blijven en er in te blijven vertrouwen dat het jou ook lukt om weer werk te vinden? Zoek in eerste instantie positieve mensen om je heen. Niet degene die ook ontslagen is en het niet ziet zitten, maar mensen die het wel is gelukt. Vraag hulp bij het solliciteren en volg de tips op die je krijgt. Kijk of je kunt deelnemen aan trainingen of volg een cursus. Het scholingsbudget (ook voor de 50+-er) is een prima opstap hiervoor. Je krijgt weer energie en zelfvertrouwen als je actief bent. Dus ga wandelen, hardlopen of pak een oude hobby weer op. Vrijwilligerswerk is ook een prima manier om je kwaliteiten te laten zien, al is het maar aan jezelf. Ontdek waar je goed in bent door aan andere mensen uit je omgeving (of oud-collega’s) feedback te vragen.

Spreek je wens uit

Bedenk wat voor werk je wilt gaan doen en formuleer voor jezelf deze wens. Vertel vervolgens aan zoveel mogelijk mensen dat je op zoek bent naar werk en wees zo concreet mogelijk over wat je zoekt. Dat kan via social media, maar ook gewoon tijdens verjaardagfeestjes, een buurtbijeenkomst of andere gelegenheid. Zie zelf voor je hoe je weer aan het werk bent, visualiseer je eigen toekomst. Door dit met zoveel mogelijk mensen te delen, ga je het voor jezelf ook steeds concreter maken. Al is het maar dat je nadenkt over de vragen van mensen die ze stellen en daar weer antwoorden op verzint. Merk je zelf dat je twijfelt over de haalbaarheid van je wens? Vraag je dan af of je aan jezelf twijfelt of aan de haalbaarheid. Als je zelf enthousiast bent, dan werkt dat aanstekelijk. En enthousiaste mensen wil je graag helpen! Ook de mensen in jouw omgeving zullen aangestoken worden door jouw enthousiasme.

Over Paula van Veen

Ik coach en begeleid mensen, die (op het punt staan om) belangrijke keuzes (te moeten) maken in hun carrière. Dat is mijn passie! Met veel enthousiasme, een luisterend oor, maar ook met Rotterdamse directheid & humor wordt “de weg naar (leuk) werk bewandeld”.