• 0

Een nieuwe baan: eindelijk echt vakantie

Als je weet dat je weer werk hebt, dan pas kun je gaan genieten van je vakantie. Dan is het in mijn ogen ook pas echt een vakantie, lekker in de zon zitten (als die er is) en gewoon leuke dingen doen met je gezin.

De tijd die ik zonder werk thuis heb gezeten, voelde op geen enkele manier als vakantie. Je kunt lekker gaan lopen (ik doe aan powerwalken) in de vroege ochtend, dat wel. De gewone dagelijkse dingen blijven, zoals stoffen en stofzuigen, wassen en strijken. Maar ik heb gemerkt dat je daarin steeds gemakkelijker gaat worden. Af en toe heb ik niet begrepen hoe ik in hemelsnaam voorheen 28 uur kon werken en daarbij alles doen wat ik nu ook moest doen. Ze zeggen wel eens dat je lui wordt als je langer thuis bent, in mijn geval is dat ook zo geweest. Moet ik me daarvoor schamen? Ik weet het niet.

Uiteraard heb ik op mijn manier wel ‘genoten’ van de vrije tijd, ik heb veel vakliteratuur gelezen en me verdiept in het eventueel iets voor mezelf gaan doen, wat nog steeds een optie is als aanvulling op mijn nieuwe baan. Ook het schrijven voor Sollicitatiedokter.nl en mijn blog Taalacrobaatjudith heeft me de nodige afleiding gegeven.

Als je thuis zit maak je je zorgen. Tenminste ik, ik ben wel een beetje van de zekerheden, past goed bij mijn perfectionisme. Je denkt aan je toekomst; wat als ik geen baan meer vind… Je denkt aan de vier sollicitaties die je elke maand moet doen. Nou moet ik zeggen dat er geen enkele maand is geweest dat ik er ‘slechts’ vier de deur uit heb gedaan. Sommige weken gingen er wel drie sollicitaties per dag uit. Ik reageerde dan wel wat breder dan wat ik het liefst wilde doen. Maar daarmee vergroot je mijns inziens je kansen. Mooiste van alles is dat ik eigenlijk nooit heb gezocht naar wat ik nu uiteindelijk doe.

Financieel verhaal

Waar ik me al die tijd eigenlijk het meest druk over heb gemaakt waren de financiën. Je bent gewend aan een bepaald salaris en de dingen die je daarmee wel en niet kunt doen. We hebben een huis en dus in ieder geval vaste lasten die voldaan moeten worden. Gelukkig is er een we; er is dus iemand die je bij kan staan. En die je vertelt dat je je niet al te druk moet maken, heel lief natuurlijk. Maar ik ben een vrouw die niet op de zak van haar man wil teren.

Hij verdient meer dan ik  en dat we het allemaal netjes geregeld hebben met de vaste lasten is super, maar ik wil niet voor een paar nieuwe schoenen of een spijkerbroek bij hem aan hoeven te kloppen. Prima als je daar als vrouw wel mee kunt leven, maar ik dus niet. Dus maak je je druk over wat er gaat gebeuren als je niet snel een baan vindt. Wat je dan nog wel en niet kunt doen. En dan heb ik het niet over kleding of schoenen, daar kun je best wel wat op bezuinigen.

Ik kan wel zeggen dat het hele financiële verhaal vanaf dag tien (de eerste dagen ben je nog aan het nadenken over wat je overkomen is) als een rode draad door mijn maanden is gaan lopen. Oké, misschien iets later… nadat het tot je doorgedrongen is dat je verder moet en aan de slag moet om zo snel mogelijk een nieuwe baan te vinden.

Baan voor zestien uur

En dan heb je een baan, een baan voor vier ochtenden in de week. Perfect! Daar kan ik nog wat bij gaan doen en wellicht ook nog voor mezelf beginnen. Dat zijn de plannen die ik in mijn hoofd heb. Nog steeds ben je (ik dan tenminste) bang dat er gebeld gaat worden dat er alsnog geen jaarcontracten gegeven mogen worden of dat de functie alsnog intern wordt ingevuld. Vreemd, dat je door een ontslag zo onzeker kunt worden, dat ontslag zoveel met je doet. Terwijl ik eigenlijk alleen maar blij wilde zijn dat mijn eerste werkdag bij mijn nieuwe werkgever steeds dichterbij kwam.

Over Judith Smits

Mijn naam is Judith Smits, ik ben parttime onderwijsassistente en nog werkzoekend voor een aantal uren. Mijn artikelen gaan over solliciteren tot zelfstandig ondernemerschap. Ik hoop bij mensen een herkenbaar gevoel op te roepen en ze te enthousiasmeren.