• 2

‘Elk nadeel heb zijn voordeel’

De scholen zijn weer begonnen. Onderwijsland is weer tot leven gekomen. De afgelopen week heb ik een aantal leraren gesproken die weer aan de slag zijn gegaan. Goed uitgerust en ontspannen na een zonnige zomervakantie. Ze hebben er weer zin in.

Het is van korte duur

Die goede zin blijkt helaas van korte duur. Na een week is nog steeds het rooster niet bekend. Als het eindelijk bekend is moet een docent precies die dingen doen waar hij de minste affiniteit mee heeft. Overleg is niet mogelijk. Ik hoor van docenten dat zij na één week -ja je leest het goed- al bekaf zijn. Van het harde werken? Nee, bepaald niet. Maar van alle frustraties en omdat zij het gevoel hebben in een keurslijf te zitten. Waar de één klaagt over werkdruk, klaagt iemand anders weer over gebrek aan uitdaging.

Het welkomstwoord van de directeur aan het begin van het schooljaar ging over kwaliteitsnormen. De docenten voelden zich hierdoor niet aangesproken, niet gewaardeerd. “Ik wil dolgraag in het onderwijs blijven werken, maar niet binnen dit systeem”, zei een van hen. Ik kreeg de vraag om te helpen met zoeken naar ander werk of in ieder geval naar een andere werkgever.

Het is ongelijk verdeeld

Hoe komt dit over op mensen die geen werk hebben, vraag ik me af. Mensen die zover zijn gekomen, dat ze bijna alles wel willen doen om maar aan het werk te mogen. Ik hoor het graag van u. Mijn moeder zei in zulke situaties altijd: ‘Het is ongelijk verdeeld op de wereld en dat blijft ook zo”.

Wat wil ik?

Ik denk dat –  in welke situatie je je ook bevindt – het erg belangrijk is om je af te vragen: “Wat wil ik?” Als je werk hebt waar je elke week met tegenzin naar toe gaat, wat wil je dan? Iets anders zoeken of er het beste van zien te maken, als dat niet haalbaar blijkt. Dit kan op verschillende manieren. Je richt je zoveel mogelijk op de leuke kanten van het werk die er ook altijd zijn. Je houdt je steeds voor dat je er in ieder geval geld mee verdient, wat je in staat stelt prettiger te leven. Je probeert invloed uit te oefenen op de dingen waarop je invloed hebt en accepteert wat je toch niet kunt veranderen.

Eenvoudig is dit zeker niet. Je zult met alles wat in je is moeten vechten om de negatieve gedachten niet de overhand te laten krijgen. Misschien helpt het om op je meest slechte momenten  te bedenken dat veel werkzoekenden graag met je zouden willen ruilen.

Relativeren helpt!

Als werkzoekende ben je misschien al heel  lang aan het zoeken, langer dan je lief is. Je doet het inmiddels vaak tegen heug en meug . Realiseer je dan dat ook werkenden slapeloze nachten hebben en soms niet weten hoe ze het vol moeten houden.

Kortom zoals Johan Cruijff ons ooit leerde: “Elk nadeel heeft zijn voordeel”.

Over Aletta van 't Hoog

Het is Aletta’s missie om je te laten ontdekken wat je natuurlijke aanleg, innerlijke motivatie, kwaliteiten en behoeftes zijn. Hierdoor kom je aan de weet wat voor jou belangrijk is in een baan. Dat heb je nodig om de arbeidsmarkt op te gaan en een baan te vinden, die je ligt. Samen met jou dié baan zoeken is voor haar een sport.

  • peter van zanten

    Aletta, ik denk serieus dat je twee (soorten) gevoelens heel erg verwart en appels en peren vergelijkt. De negatieve gevoelens die gepaard kunnen gaan met werken (en waar je op het werk en/of in het vinden van ander werk iets mee moet – om maar niet ziek te worden van structurele frustratie)zijn anders dan het niet kunnen vinden van werk. Natuurlijk, het bespaart je geleuter van opdrachtgevers, collegae, klanten etc. Maar zeg eens eerlijk: zou jij graag werkeloos zijn, verwacht je daar veel positieve energie van te krijgen?
    Overigens ben ik het met je moeder eens wat die ongelijkheid betreft.
    Groet Peter van Zanten

    • Peter, goed om een andere mening te laten horen. Ik beweer niet dat werkenden en werkzoekenden in dezelfde situatie zitten en dezelfde gevoelens hebben. Wel, dat werken geen garantie is op een goed gevoel. In mijn begeleiding ervaar ik, dat mensen met werk ook een dusdanige werkstress kunnen hebben, dat zij hier echt onder gebukt gaan. Je hebt als eenling ook lang niet altijd de invloed om dingen op je werk te veranderen. Het is naar mijn idee helaas zo, dat er meer en meer sprake is van een tweedeling in de maatschappij: aan de ene kant mensen die te lang te hard moeten werken ( en daar ziek van worden) en aan de andere kant mensen die ongewild aan de kant staan. Groet, Aletta