• 1

Emoties (en) de baas

De emoties die iemand ervaart rondom zijn of haar ontslag zijn talrijk. Boosheid, verdriet, frustratie, onzekerheid etc. Een enkele keer is iemand zo ontzettend boos, dat hij of zij de oud-werkgever allerlei ernstige dingen toewenst. Soms gaat het ook anders en dat verrast mij soms nog, omdat iemand bij onze eerste afspraak wat koeltjes of laconiek spreekt over zijn ontslag. Vaak is het de volgende afspraak raak: het ontslag “komt binnen” en daarmee de emoties naar buiten.

Het ontslag is toch nog plotseling gekomen. Men heeft het niet echt zien aankomen of misschien wel ontkent. Verlangend heeft men soms uitgekeken tot het moment daar was. Het vooruitzicht om “even” niet te werken, is verleidelijk. Rust is de wens. Maar als het moment daar is, voelt deze rust toch heel anders. Niet zoals een vakantie. De emoties steken de kop op.

Waarom ik?

Wat ik als loopbaancoach ervaar, is dat er vaak nog veel onbegrip is over het ontslag. Men begrijpt niet echt, waarom juist hij of zij “de pineut” was. Het toepassen van het afspiegelingsprincipe van het UWV of de regels uit het Sociaal Plan geven wel duidelijkheid, maar nog geen begrip. De werknemer voelt zich afgedankt en niet gewaardeerd voor de jaren dat hij gewerkt heeft.

In de formele gang naar de vaststellingsovereenkomst, vergeet men om naast de formele kant echt met elkaar in gesprek te gaan. Misschien was de ontslagprocedure wel duidelijk, maar vindt degene die ontslagen is, het toch niet eerlijk gegaan. Zolang hier nog veel onduidelijkheid over is, is er veel boosheid , frustratie en/of verdriet. Acceptatie blijft hierdoor langer uit. De energie gaat uit naar het verleden en niet naar de toekomst. Daarmee duurt het langer voordat men er aan toe is om te gaan solliciteren.

Zorgvuldige procedure

Vanuit werkgeverskant valt hier volgens mij nog veel te verbeteren. Een zorgvuldige ontslagprocedure, waarbij uitgebreid wordt stil gestaan bij de motivatie van het ontslag, is aan te raden. Leg uit waarom de medewerker niet meer kan blijven. Ik adviseer om voorafgaand aan de laatste werkdag meerdere gesprekken te voeren, waarbij je als werkgever steeds uitlegt waarom hij/zij niet kan blijven. In dit gesprek kunnen – in een open sfeer – alle vragen gesteld worden en informatie gedeeld. Omdat de emoties vaak na ontslag pas het heftigst zijn, adviseer ik een stuk nazorg. Niet alleen door outplacement te regelen, maar juist ook door nog één afspraak in te plannen na een week of 4. Acceptatie van wat er is gebeurd, is een belangrijke stap in de verwerking van het ontslag en daarmee maak je de weg vrij om op zoek te gaan naar ander werk.

De werkgever geeft op deze manier invulling aan goed werkgeverschap. De werknemer voelt zich gehoord en gewaardeerd voor de jaren dat hij gewerkt heeft. Afscheid nemen doet pijn. Ik hoop dat werkgevers zich gaan inspannen om hier zorgvuldiger mee om te gaan.

Over Paula van Veen

Ik coach en begeleid mensen, die (op het punt staan om) belangrijke keuzes (te moeten) maken in hun carrière. Dat is mijn passie! Met veel enthousiasme, een luisterend oor, maar ook met Rotterdamse directheid & humor wordt “de weg naar (leuk) werk bewandeld”.

  • Pieter Lanser

    I couldn’t agree more … als het op de laatste alinea aankomt. Ik heb zelfs niet eens een ontslaggesprek gehad met de verantwoordelijke persoon.Aan de andere kant heeft dat het rouwproces wel heel erg versneld. Voor zo’n bedrijf wil je niet meer werken.