• 0

Flexibiliteit op het werk

In kranten en artikelen in tijdschriften staan de afgelopen tijd vaak teksten die te maken hebben met flexibiliteit op het werk en alle ‘gevaren’ die aan deze manier van werken kleven. Flexibel zijn is vaak een kwestie van geven en nemen, maar je moet zelf goed oppassen dat je niet te ver gaat. Flexibiliteit wordt ook vaak in een adem genoemd met stress. Doordat je concessies doet die je misschien niet altijd wilt en kunt doen.

De baan die ik had voordat ik even zonder werk kwam te zitten, was bij een uitgeverij. Die wereld is druk, gehaast en alles moet altijd af. Zeker als je als motto hebt dat de klant koning is. Nou, in dit geval was de klant keizer.

Maakt niet uit hoe, het moet af

Als corrector zat ik met mijn werkzaamheden aan het einde van een traject. Als iedereen klaar was met zijn deel, moesten wij als correctoren nog een keer alles checken. In het begin ook tekstueel, dus echt de complete gids doorlezen (wat ik overigens echt kicken vond om te doen). Het gaf wel eens discussies als ik de tekst van een redacteur met een rode pen bewerkt had maar het uiteindelijke resultaat was foutloos en daar ging het tenslotte om.

Door tijdsdruk en digitalisering is op een gegeven moment het redigeren – wat ik het leukst vond – gestopt en werd deze verantwoordelijkheid bij de klanten gelegd. Ze konden hun eigen drukproef controleren en er opmerkingen of aanvullingen op aangeven. De inhoud van mijn functie werd hierdoor uiteraard beperkter.

Zoals ik al schreef, je zit aan het einde van een traject. Tegen de tijd dat de opdracht bij de correctoren kwam, zaten we al dicht tegen de deadline aan. Ik werkte 28 uur, maar nam eigenlijk dagelijks werk mee naar huis. Het lukte gewoon niet in de 28 uur die ik had. Dus nam ik maar wat werk mee naar huis. En op zich kon je thuis vaak meer werk verzetten dan in de open kantoortuin op het werk. Dus dat vond ik niet echt erg om te doen. Tot op een bepaalde hoogte niet.

Er zijn grenzen

Maar ja, je kiest bewust voor een parttime baan en op een gegeven moment ga je steeds verder in je flexibiliteit en wordt er ook steeds meer van je gevraagd. In het weekend, op Koninginnedag en ’s avonds werken werd langzaam heel gewoon. Niet alleen voor mij, maar ook voor de rest van de collega’s. En op de een of andere manier deden we het allemaal, omdat we wisten dat als je het niet deed, je collega nog een tandje bij zou moeten schakelen. Ziek worden was eigenlijk ook not done, dan liet je je collega’s met een hoop werk achter. Dit ‘schuldgevoel’ speelde een grote rol in de flexibiliteit van iedereen. Ik heb vaak genoeg leuke dingen afgezegd omdat ik dan mijn werk af kon krijgen en ik de dag erop weer aan een nieuwe opdracht kon beginnen.

Uiteraard werd er ook een gedeelte van de druk van bovenaf opgelegd. Het management verlangde veel, heel veel van iedereen. En het werd je niet altijd in dankbaarheid afgenomen als je niet kon overwerken. Het werd geaccepteerd, op de een of andere manier deed ik wat er gevraagd werd. Misschien ook uit angst om je baan niet kwijt te raken.

Nieuwe manier van werken

Er is een hoop veranderd in de tijd dat ik werk en dat is inmiddels al 26 jaar. Het is eigenlijk meer regel dan uitzondering geworden dat je overwerkt, dat je bereikbaar bent en dat je thuis je mail leest en beantwoordt. Ik denk ook wel dat stress en harde deadlines echt dingen zijn die in de communicatiewereld meer regel dan uitzondering zijn. Als je niet flexibel bent (nu en waarschijnlijk ook in de toekomst) loop je meer dan voorheen de kans dat je contract niet verlengd wordt.

Voor jou tien anderen gaat op dit moment helaas op en het ziet er niet naar uit dat het op heel korte termijn anders gaat worden.

Er is wel een bepaalde grens bereikt bij mijn vorige baan, daar heb ik van geleerd. In mijn nieuwe baan ben ik ook flexibel, als ik een keer een uurtje extra werk is dat geen enkel probleem. Tot nu toe heb ik ook nog geen baan erbij gevonden, dus ik kan ook flexibel zijn. Maar deze flexibiliteit gaat bijna als vanzelf, omdat het gewaardeerd wordt en er ook uitgesproken wordt dat ze blij zijn dat je zo ‘buigzaam’ bent. En dat is een heel groot verschil!

Over Judith Smits

Mijn naam is Judith Smits, ik ben parttime onderwijsassistente en nog werkzoekend voor een aantal uren. Mijn artikelen gaan over solliciteren tot zelfstandig ondernemerschap. Ik hoop bij mensen een herkenbaar gevoel op te roepen en ze te enthousiasmeren.