• 0

Herkenning en steun vinden in de ervaring van anderen

En weet je wat het mooiste van alles is? Dat ik nu als ervaringsdeskundige aan mijn oud-collega’s kan zeggen dat ze moeten proberen ook van de tijd die er nu aan komt te genieten. Dat ze misschien alle artikelen die ik voor Sollicitatiedokter.nl heb geschreven eens terug moeten lezen en er wellicht een groot stuk herkenning en troost of steun in kunnen vinden. Wie had dat gedacht anderhalf jaar geleden…

Gelukt

Tja, waar ik mijn vorige artikel mee afsloot is dus ook uitgekomen. Echt leuk! Ik heb van een aantal oud-collega’s naar aanleiding van mijn tekst leuke reacties gehad. Dat ze het leuk vinden om mijn verhalen te lezen en nu ook inderdaad een stuk herkenning vinden. Gelukkig kan ik melden dat een aantal oud-collega’s inmiddels een andere baan gevonden hebben. Gefeliciteerd, het is ze gegund. En nu hopen dat de rest ook snel wat vindt.

Einde schooljaar in zicht

Voor mij is het einde schooljaar/eerste jaar in mijn nieuwe baan alweer langzaam in zicht. Vorig jaar ben ik begonnen ergens eind augustus en we zijn inmiddels in de laatste onderwijsperiode aanbeland. Volgende week twee weken vakantie en daarna nog een kleine zeven weken school en het schooljaar is voorbij. Als ik aan iets snel gewend ben geraakt in het onderwijs is het wel de vakanties.

Mijn schoonzus (docente) roept elke vakantie dat ze er zo aan toe is. Ik dacht toen altijd: Wat nou, wij hebben maar vier weken vakantie in een jaar. Maar nu ik zelf tussen de studenten en docenten zit, kan ik haar uitspraken volmondig beamen. Op de een of andere manier kost het je veel energie (en geeft overigens ook veel energie) en ook de studenten leven echt van periode naar periode. Je ‘leeft’ eigenlijk gewoon van vakantie naar vakantie.

Ik ben nu uit het bedrijfsleven in het onderwijs terecht gekomen, dat is dan een luxe qua vakanties. Oké, je kunt niet buiten de schoolvakanties weg, dat is jammer. Als er studenten zijn moet ik er zijn, zo ook de docenten. Maar als je nu toch weer terug het bedrijfsleven in zou gaan, is het echt afkicken. Van twaalf weken vakantie terug naar vier. Ik besef me dat ik me gelukkig mag prijzen…

Onderwijsassistente

Deze laatste onderwijsperiode is extra spannend voor mij. Is mijn functie voor de docenten en de school geworden wat ze ervan verwacht hadden? Mag ik blijven? Krijg ik een nieuw jaarcontract of wellicht meteen een vast contract? Ikzelf hoop echt dat ik mag blijven. Mijn baan bevalt me supergoed, ik heb leuke collega’s, het contact met de studenten en docenten is echt goed en elke dag is anders, wat wil ik nog meer. Ja, ik wil wel graag wat meer uren. Als ik in plaats van 14,76 betaalde uren naar 21 of 22 betaalde uren ga kan ik mijn resterende WW-uitkering opzeggen en (eventueel) voor mezelf beginnen bij mijn baan. Ik kan de uitkering die ik nu nog krijg voor twaalf uur simpelweg niet missen, anders had ik allang mijn uitkering stopgezet.

Ik denk er gewoon nog steeds hetzelfde over als in een van mijn allereerste artikelen, ik wil niet financieel afhankelijk zijn van mijn partner. Natuurlijk springt hij nu bij als er dure dingen betaald moeten worden en daar ben ik hem ook erg dankbaar voor, het maakt het voor mij gewoon allemaal wat meer behapbaar.

Je hoort nu steeds die reclame op de radio of mensen het beseffen dat ze echt terugvallen in salaris als ze werkeloos worden, elke keer als je ‘m hoort word je gewoon weer even extra met je neus op de feiten gedrukt. Want een feit is het, terug naar 70% is echt terug. Dus elk uur wat ik er eventueel bij kan krijgen is voor mij een stap dichterbij naar een ‘uitkeringloos’ tijdperk.

Over Judith Smits

Mijn naam is Judith Smits, ik ben parttime onderwijsassistente en nog werkzoekend voor een aantal uren. Mijn artikelen gaan over solliciteren tot zelfstandig ondernemerschap. Ik hoop bij mensen een herkenbaar gevoel op te roepen en ze te enthousiasmeren.