• 0

Je moet schieten, anders kan je niet scoren

Ik ben nog uit de tijd dat je zeker 8- 10 jaar bij één werkgever moest blijven werken, want anders werd je een Jobhopper genoemd. En dat was toen nog geen compliment! Zo lang heb ik het nooit uit kunnen houden bij één werkgever. Ik was na 2 a 3 jaar wel weer uitgekeken! Wel heb ik genoeg werkgevers gehad en ja, ik ben regelmatig gevraagd in sollicitatiegesprekken naar het hoe en waarom van mijn wisselingen van werkgevers.

Tja, die sollicitatiegesprekken. Ik heb er mijn beroep van gemaakt. Ik vertel mensen nu over de do’s en don’ts. Dat kan ik onder andere omdat ik zelf door schade en schande wijs ben geworden. Learning by doing heet dat ook wel.

Zo herinner ik mij de keer dat ik op een prachtige zomerdag in een leuk rokje ging solliciteren. En ja, ik werd aangenomen. Trots dat ik was. Totdat de betreffende werkgever (mannelijk) op mijn eerste werkdag vroeg waar mijn leuke rokje was. Dat had hij namelijk wel leuk gevonden. Helaas ben ik het type “die de broek aan heeft”, dus ben ik niet te lang blijven hangen bij dit bedrijf.

Of die keer dat ik, goed voorbereid, op gesprek zat bij een sjiek bedrijf. En ik iets voelde kriebelen op mijn hoofd: een vlieg of ander beest? Ik probeerde de kriebel weg te halen, wat al tot verrassing leidde bij de sollicitatiecommissie. Helaas was ik het hele gesprek bezig met “wat er zich op mijn hoofd afspeelde”. Geen succesvolle sollicitatie dus.

Wat ik mij ook nog kan herinneren is dat ik uitgenodigd was bij een schoolorganisatie. Het eerste wat de directeur zei was dat hij een taalfoutje had ontdekt in mijn motivatiebrief. Hij had een rode pen in zijn hand en onderstreepte de fout. Als het tot een positief besluit kwam, dan zouden we het over mijn taalvaardigheid nog wel verder hebben, zei hij. En dat voor een sollicitatiecommissie van 6 personen…

Nee, solliciteren is niet altijd leuk. En helaas, de teleurstellingen en afwijzingen blijven je vaak bij. Terwijl de successen er ook zijn. Een Jobhopper kan je immers niet zijn geworden, zonder dat je succesvolle gesprekken kunt voeren.

Het leuke van solliciteren is dat je nog eens ergens komt. Je ziet en hoort wat een bedrijf doet. Je krijgt de kans om eens binnen te kijken en om, als je een leuk gesprek hebt, je netwerk uit te breiden. Want veel sollicitatie gesprekken zijn wel leuk. Zeker als je het vaker doet en je wat meer ontspannen kunt zijn. Door regelmatig te (blijven) solliciteren, krijg je “vlieguren”. En ja, daar hoort bij dat je niet aangenomen wordt. Jammer, maar als er geen “match” is, kan je er ook beter niet gaan werken.

Teleurgesteld of depressief na een afwijzing? Trek het je vooral niet persoonlijk aan. Je doet immers ervaring op. Geef je zelf wel genoeg kansen, door zeer regelmatig te solliciteren. Want zoals Johan Cruijff ooit zei: “Je moet schieten, anders kun je niet scoren.”

Over Paula van Veen

Ik coach en begeleid mensen, die (op het punt staan om) belangrijke keuzes (te moeten) maken in hun carrière. Dat is mijn passie! Met veel enthousiasme, een luisterend oor, maar ook met Rotterdamse directheid & humor wordt “de weg naar (leuk) werk bewandeld”.