• 0

Salarisonderhandelen met een baanwielrenner

Een tijdje terug vroeg iemand mij om spoedhulp bij zijn salarisonderhandeling. Bert. Hij belde met de mededeling dat er haast geboden was. Dat er de volgende ochtend een voorstel zou liggen, waar hij dezelfde dag nog op moest reageren. Bijkomend probleempje: hij was de hele dag op cursus. Misschien kon hij het voorstel doorsturen en dat ik hem dan een kant en klaar advies kon sms’en?

Bert bleek in een typisch gevalletje baanwielrennen te zitten. Ken je het? Twee wielrenners moeten 1000 meter fietsen over een heel scheve wielerbaan. En daar doen ze net zolang over als ze willen. Dan ‘hangen ze in de lucht’ en kijken de hele tijd over hun schouder naar elkaar. Evenwichtskunst. Maar dan opeens, schijnbaar uit het niets, gaan ze allebei als een gek sprinten om als eerste te finishen. De eerste keer dat ik het zag dacht ik dat er geestverruimende middelen in het spel waren. Nu weet ik beter. Dit is een sport van Tactiek. Met een hoofdletter.

In het salarisonderhandelen manifesteert de baanwielrenner zich altijd aan het einde van de maand, dan komt namelijk de opzegtermijn in zicht. Als je aan het eind van de maand niet hebt opgezegd duurt het weer een maand langer voordat je bij je nieuwe werkgever kan beginnen. En de baanwielrenner is gewend te sprinten op het einde. Want nu de keuze op jou is gevallen beseft hij: eigenlijk hadden ze je gisteren al nodig. Maar hij begrijpt ook dat je je oude baan niet zult opzeggen voordat je een nieuw contract op zak hebt.

In dit voorbeeld bleek de procedure tussentijds stil te hebben gelegen. Dat kwam niet door Bert, maar door onbekende reden in de organisatie. Mijn eerste vraag was dan ook of hij zelf ook haast had. Haast was niet het goede woord. Maar hij had wel een paar afwegingen om ook snel te handelen. Hij was zijn huidige werk zat en had zin om hier te beginnen. Daarnaast wilde hij zich graag flexibel opstellen naar zijn nieuwe werkgever, mede omdat dat een belangrijk aspect was in de nieuwe functie. Hij wilde echter niet met een te laag salaris komen te zitten omdat hij niet genoeg tijd had kunnen nemen. Dat was een goed uitgangspunt: als de haast niet van jou is, moet jij daar ook niet de rekening voor betalen.

Zonder tactiek blijf je nergens in het baanwielrennen. In dit geval werd het: Make me an offer I can’t refuse. Een heerlijke zin om ook zo uit te spreken, althans: als je in het hogere segment opereert , een paar goede alternatieven achter de hand hebt en e.e.a. met schalkse charme over het voetlicht kunt brengen. In alle andere gevallen: doe wat Bert deed. Hij stuurde een vriendelijke mail. De belangrijkste boodschap hierin was dat hij graag binnen een dag tot akkoord wilde komen, maar dat er dan wel direct een serieus voorstel moest worden gedaan om dat mogelijk te maken.

Ik gaf hem ook nog mee onder geen enkele voorwaarde zijn huidige salaris te vertellen (want dat zat er, onder het mom van ‘dan kunnen we gelijk een goed voorstel doen’, natuurlijk aan te komen). De werkgever bleek serieus. De volgende dag lag er een voorstel waarbij direct het maximum van de salarisbandbreedte werd geboden. In de lunchpauze belde Bert hen op om te zeggen dat het akkoord was.

Toch wel een mooie sport, dat baanwielrennen.

Over Caro Ritsma

Vanaf de werkgeverskant heb ik veel onderhandeld over arbeidsvoorwaarden en die kennis breng ik nu naar de andere kant van de tafel. Ik help mensen bij het bedingen van een beter salaris en andere voorwaarden. Onderhandelen over jezelf is nu eenmaal lastig, maar met een beetje hulp en inspanning doe je dat al snel beter.