• 5

Waarom duurt wachten toch altijd zo lang?

Ja, dan begint weer het lange wachten. Uiteraard heb je nog meer dingen lopen en meer kansen gecreëerd, maar als je op gesprek bent geweest ga je toch nadenken over die betreffende sollicitatie. En uiteraard hoop je dat je het geworden bent.

En dan begint ook het piekeren. Ook al ben je al een paar maanden thuis, je gaat toch de voors en tegens van de nieuwe functie bekijken. In mijn geval zou ik op een school gaan werken, wat inhoudt dat je alle schoolvakanties vrij hebt. Heerlijk, bij Avans Hogeschool  viel ik onder het onderwijsondersteunend personeel en had ik meer dan genoeg dagen, maar niet alle vakanties vrij. We zijn gewend om een weekje buiten de schoolvakanties te gaan skiën, dat kan niet meer als ik aangenomen wordt. Wel een lang weekend een keertje. Maar ik geloof niet dat dat een reden moet en mag zijn om in de huidige tijd een eventuele baan af te wijzen. Dat ben ik dus ook niet van plan.

Samen met mijn partner heb ik zitten rekenen waar het salaris op uit zou komen, het zou een baan voor zestien uur worden. Dus nog twaalf uur resterend voor een uitkering. Als het salaris gelijk is aan dat van mijn vorige baan, dan mag ik al niet mopperen. Uiteraard omgerekend van 28 uur naar zestien uur. Eigenlijk is er dus geen enkele reden om het niet te doen, als ik het tenminste word. Dat klinkt bij alles wat ik denk en bedenk door in mijn hoofd. Alles wat me verteld is tijdens het gesprek klonk heel goed, dus ik hoop dat ik het word. Het gesprek was uitermate prettig, dus ik ben er klaar voor.

Het verlossende telefoontje

Ik zou meer horen op woensdag, een halve week na mijn gesprek. En op woensdagmiddag om een uur of twee ging de telefoon. De contactpersoon van de sollicitatie. Wat werd ik ineens nerveus.

Ja Judith het kan ja of nee zijn, je hebt een baan of niet. “Judith, we hebben er goed over nagedacht, we hebben besloten dat je de juiste kandidaat bent”, was de boodschap aan de telefoon. Volgens mij heb ik daarna echt even een gilletje van opluchting geslaakt. De dame in kwestie klonk zo serieus dat ik na ‘we hebben besloten’ bedacht had dat het niet gelukt was. Dus dan is de opluchting des te groter als het wel zo is. Uiteraard moet zij ook serieus overkomen en dat is gelukt. En niet dat ik niet overtuigd was van mezelf, maar door alles wat ik de afgelopen maanden had meegemaakt, durfde ik er niet zomaar van uit te gaan dat ik het wel zou worden.  Ik had ze overtuigd en ze wilden het graag met me gaan proberen. Uiteraard heb ik haar bedankt en gezegd dat ik ontzettend blij was met de uitslag. Nu, een kleine drie weken later, ben ik dat nog steeds en ik ga aanstaande donderdag aan de slag. En ik heb er zin in!

Uitdaging

Nu ben ik op een andere manier zenuwachtig, gewoon ‘gezonde spanning’ zeg maar. Vandaag de laatste afspraken gemaakt met mijn nieuwe teamleider en haar gezegd dat ik er klaar voor ben en er heel veel zin in heb. Maar het is wel spannend om na vier maanden weer aan de slag te gaan. Je bent benieuwd naar je nieuwe collega’s en het helemaal nieuwe werk wat ik ga doen. Van communicatie naar het onderwijs. Al met al ben ik nu vier maanden thuis geweest en het loont dus zeker om breder te kijken dan wat je gewend bent om te doen.

Ik heb een kleine twee maanden geleden in mijn derde artikel voor Sollicitatiedokter.nl het volgende geschreven: “zou een werkgever niet moeten zien wat je met je cv nog meer kunt, dan alleen wat je tot nu toe gedaan hebt?”

Tja, er zijn dus werkgevers die het wel degelijk zien!

Over Judith Smits

Mijn naam is Judith Smits, ik ben parttime onderwijsassistente en nog werkzoekend voor een aantal uren. Mijn artikelen gaan over solliciteren tot zelfstandig ondernemerschap. Ik hoop bij mensen een herkenbaar gevoel op te roepen en ze te enthousiasmeren.

  • Lotte van Reijen

    JOEHOE!!!! Gefeliciteerd meid!!
    Liefs X

    • Judith Smits

      Dankjewel Lotte. Leuk die reactie zo.
      Groetjes
      Judith

  • Karen

    Ja Lotte, van harte…. en heel veel plezier in je nieuwe baan.

  • Karen

    Sorry, Judith natuurlijk van harte…

    • Judith Smits

      Dankjewel Karen