• 5

Werk mag wat kosten

Kinderopvangtoeslag wordt volledig inkomensafhankelijk. Dit lijkt redelijk. Wie meer verdient, betaalt meer. Toch wordt er, zo las ik vanochtend in één van onze landelijk dagbladen, door bijna de helft van de ouders serieus over nagedacht om te stoppen met werken als gevolg van de gestegen kosten voor kinderopvang.

Laten we eerst eens kijken, wie van beide ouders stopt met werken? Alle emancipatiegolven ten spijt, dit zullen vooral de vrouwen zijn.

De argumenten zijn bekend: mannen verdienen meer; zij zijn van oudsher gewend om  buitenshuis te werken en al wordt het niet gauw hardop gezegd: een ‘pappa dag’ is leuk, maar fulltime huisman? Vrouwen willen ook tijd hebben voor het moederschap en als het erop aankomt, deinzen ze voor de verantwoordelijkheid terug volledig kostwinner te zijn. Daar staat tegenover, dat vrouwelijke studenten het goed doen op de universiteit en dat de leerprestaties van allochtone meisjes beter zijn dan die van allochtone jongens.

Mannen wel, vrouwen niet

Het is al even geleden, dat ik de theatervoorstelling over het leven van Aletta Jacobs en Anna Witsen zag. Beiden leefden eind 19de eeuw en wilden leven zoals de vrouwen van nu. De één, Aletta, lukt dat wel. We kennen haar als de eerste vrouwelijke arts in Nederland. De ander, Anna, een begaafd zangeres, lukt dat niet. Niet omdat ze het talent niet had of omdat het geld ontbrak. Nee, het lukte haar niet omdat ze een vrouw was en de tijdgeest tegen had. Meisjes hoorden thuis bij hun man en kinderen.

Anna wilde beroepszangeres worden. Ze had al concerten gegeven met bekende musici. Ze had duidelijk talent. Ze wilde dan ook graag naar het conservatorium, maar dat mocht niet. Haar broer Willem mocht de door hem gewenste opleiding wel volgen – hij was een man. Met Anna liep het niet goed af. Ze kon het leven niet aan, stopte met zingen en de vijver voor hun huis werd haar doodsbed.

Je eigen geld verdienen

Had Anna een keuze? Ze had weg kunnen lopen, maar wist niet waar ze van moest leven. Het feit, dat haar familie welgesteld was, deed daar niets aan af, want ze had geen eigen geld. Ze realiseerde zich, dat hun hulpjes in de huishouding met één cent per week loon, meer geld hadden.

Mijn werkende moeder heeft mijn zus en mij altijd voorgehouden, dat je je  als vrouw financieel  zelf moest kunnen redden. Daar heb ik mijn leven lang onder alle omstandigheden veel aan gehad. Juist in deze tijd, waarin de kans op werkloosheid reëel is en een echtscheiding altijd kan gebeuren, lijkt het me onverstandig om vanwege de kosten voor kinderopvang je baan op te geven. Of als werkloze niet meer naar werk te zoeken.

De gedachte, dat je nu toch geen werk vindt, dus maar beter thuis kunt blijven om voor de kinderen te zorgen, ligt misschien voor de hand, maar leidt uiteindelijk tot achteruitgang. Je loopbaanontwikkeling staat stil, je wordt beroepsmatig niet langer uitgedaagd en de stap naar werk wordt er in de toekomst niet makkelijker op. Dit geldt voor man én vrouw. Als beide ouders werken, spreidt je bij werkloosheid of salarisvermindering het risico. Maar dat niet alleen, ook immateriële zaken als zingeving, zelfontplooiing en contacten met collega’s zijn belangrijke aspecten van het hebben van een baan.

Vier op de tien ouders zeggen dan ook koste wat kost te blijven werken. Geen haar op hun hoofd die eraan denkt te stoppen vanwege dure crèches of buitenschoolse opvang. Tegen de categorie die daar anders over denkt, zou ik willen zeggen: Bezint eer gij begint! En als je die kinderopvang nu echt te duur vindt, kun je ook een andere vorm van opvang verzinnen, zoals een gastouder of iemand uit de buurt-bijvoorbeeld een werkzoekende!

Over Aletta van 't Hoog

Het is Aletta’s missie om je te laten ontdekken wat je natuurlijke aanleg, innerlijke motivatie, kwaliteiten en behoeftes zijn. Hierdoor kom je aan de weet wat voor jou belangrijk is in een baan. Dat heb je nodig om de arbeidsmarkt op te gaan en een baan te vinden, die je ligt. Samen met jou dié baan zoeken is voor haar een sport.

  • Benjamin

    Mee eens. Laatst was hier ook een scherp debat over op de publieke omroep. 3 miljoen vrouwen zijn economisch niet zelfstandig, tel daarbij op 1 op de 3 huwelijken die strand. Dan gaat het om 1 miljoen vrouwen die in een moeilijke situatie terecht komen.

    • Dank voor je reactie Benjamin. Leuk dat jij als man hierop reageert. Ja, het zijn er meer dan je denkt. We moeten er als Nederlanders aan wennen, dat de verzorgingsstaat definitief voorbij is met als gevolg dat we zelf moeten investeren in wat we belangrijk vinden. Dat betekent keuzes maken, niet altijd makkelijk, maar wel goed om om eerst na te denken, ook over de gevolgen op de lange termijn voordat je een beslissing neemt.

  • Ieder zijn keuze zou ik zeggen. Ik ga even uit van de mondigheid van mensen. Kinderen opvoeden is ook een dagtaak en als het financieel haalbaar is wanneer een van de ouders stopt of niet werkt, zou ik daar niet op tegen zijn. Je kunt tegenwoordig je kennis en kunde op vele andere manieren bijhouden. Ik zou het niet aanraden want deelname aan het arbeidsproces houdt je wel scherp en inzetbaar. Velen hebben door langere uitval nu moeite om de veranderende arbeidsmarkt uberhaupt nog te snappen.
    In deze tijd zijn er vele andere mogelijkheden, werken vanuit huis, online werken, en zeker onderzoek alternatieve vormen van kinderopvang. Die heb ik al her en der gezien. Oudergroepen die samenwerken op dat gebied.

    Succes met je blog, goed onderwerp!

  • Leuk dat je reageert Leni. Inderdaad initiatieven voor oud en jong, waar beide groepen de vruchten van plukken komen meer en meer op, zoals in Leiden Het gebouw, een combinatie van 3 basisscholen en 34 zorgwoningen http://www.hetgebouw.nl/home
    Het gaat mij erom, dat het vooral de vrouwen zijn, die besluiten te stoppen met werken om deze reden. Zoals ze ook doen als de belasting van gezin en werken door beide ouders te groot wordt. Onderzoeken laten zien, dat vrouwen met ambitie er steeds meer voor kiezen om kinderloos te blijven, omdat de combi domweg niet haalbaar blijkt.

  • Jolanda Groeneveld

    Ik sluit me volledig aan bij het artikel van Aletta. Uit eigen ervaring kan ik vertellen dat het thuisblijven om voor kinderen te zorgen weliswaar voldoende activiteiten met zich meebrengt, maar je leefomgeving en contacten met andere volwassenen beperken zich toch enigszins tot mensen die kinderen in dezelfde leeftijd hebben; gesprekken gaan vaak over opvoedingsgerelateerde zaken. Pas nadat ik voor een aantal uren weer een betaalde functie had gevonden, heb ik gemerkt wat ik mistte: gesprekken met collega’s over werk maar ook over persoonlijke zaken, uitdagende cursussen en trainingen om als professional te kunnen groeien, een ander soort verantwoordelijkheid en weer een ruimere blik op de ontwikkelingen in de samenleving. Dit alles heeft ook bijgedragen dat gesprekken met mijn partner ook over andere dingen gaan dan alleen over de kinderen. Ik heb mijn gevoel voor eigenwaarde niet ontleent aan het feit dat ik een betaalde baan heb buitenshuis, maar die baan heeft dat gevoel wel vergroot; ik heb mezelf verder kunnen ontwikkelen en mijn competenties uit kunnen breiden. Dat alles heeft er voor gezorgd dat ik weer een studie op hbo-niveau ben gaan volgen om andere uitdagingen in een betaalde functie te hebben; ik zag voor mezelf geen groeimogelijkheden meer in de baan die ik had. Jammer is wel dat ik nu opnieuw op zoek ben naar een professionele functie met een geldelijke waardering.

    Ik heb geen spijt van de keuzes die ik heb gemaakt. Maar ik zou iedereen die tevreden is met zijn of haar baan maar wil stoppen vanwege de kosten van de kinderopvang adviseren om er goed over na te denken. Niet alleen voor jezelf maar ook voor de kinderen. Die zijn gewend om met andere kinderen in een andere omgeving te spelen met spelmateriaal wat misschien thuis niet beschikbaar is. Kinderen zijn gebaat bij regelmaat en een vaste structuur van de dag. Laten we ook hen ook vooral niet vergeten bij het besluit om wel of niet te blijven werken.