• 0

Werken is vrijheid

Na mijn MBO opleiding wilde ik direct gaan werken. Doorleren stond toen nog niet op mijn agenda. Zo snel mogelijk het huis uit wel! Blijkbaar was de arbeidsmarkt in de jaren 80 toch echt anders dan nu. Werkgevers wisten niet wat ze allemaal moesten verzinnen om aan personeel te komen. En een MBO opleiding (MEAO) was toen een gewilde opleiding. Op het prikbord van de school hingen dan ook diverse kaartjes van werkgevers met vacatures. Ik koos er eentje uit en belde op. De volgende dag al kon ik langskomen voor een functie administratief/ commercieel medewerkster op de afdeling Spanje import bij een Expeditiebedrijf. Dat deed ik EN ik werd aangenomen.

Waardeloze carrièrestap

Wat ik onderschat had, was de reactie van mijn vader! Die vond dit een waardeloze eerste carrièrestap voor zijn dochter. Ook hij had gewerkt in de transportsector, weliswaar de scheepvaart, maar zag dit absoluut niet als een omgeving voor zijn dochter. Het was of heel hard werken of er was helemaal niks te doen, zei hij. Overheid of een grote organisatie als Shell was zijn droom voor mij. Daar was alles ook goed geregeld. Goed salaris en pensioen. Als jong meisje niet iets waar je bij stilstaat….. Ik was blij met een baan (en vrijheid). Had er een ruzie met mij vader voor over!

Afijn, met dit verhaal in mijn achterhoofd ging ik mijn arbeidsvoorwaardengesprek in. De vraag was: wat wil je gaan verdienen? Grappig toch, dat die vraag zo gesteld werd aan een 17-jarige! Maar ik wist daar wel antwoord op…..”het minimumloon”. Nog steeds herken ik mijzelf in de volkomen naïeve manier van doen. Want ze vonden dat natuurlijk wel een goed idee! Eenmaal aan de slag, begreep ik dat er iets bestond als “salarisonderhandelingen”. Niet zo gek als er schaarste is op de arbeidsmarkt. Een collega schoolverlaatster, een bijdehante tante, kreeg voor het zelfde werk 100 gulden meer per maand. Beetje balen, want een toploon was het niet en ik heb nooit meer zo hard gewerkt als in die baan.

Minder verdienen

Dat de tijden nu anders zijn, dat blijkt wel. Onlangs begeleide ik een werkzoekende die na 20 dienstjaren zijn ontslag had gekregen vanwege economische redenen van het bedrijf. Een echte vakman. Nog nooit wat anders gedaan dat offsetdrukken. Tja, daar sta je dan. Altijd goed verdiend, nu met een ww-uitkering. Daar word je niet blij van, zullen we maar zeggen. En als je nou de enige offset drukker bent die op zoek is naar ander werk….. Vele sollicitatiepogingen later kreeg hij gelukkig de kans op weer aan het werk te gaan. Hij vroeg aan mij hoe hij het beste zijn salarisonderhandelingen in zou kunnen gaan…… Tja, inmiddels heb ik andere tijden meegemaakt en ben ik “door de wol geverfd”, maar van onderhandelen over arbeidsvoorwaarden zou het niet komen, was mijn idee. En inderdaad, hij kreeg een “take it or leave it” aanbod. Of hij voor € 100,- per maand minder, geen 40 uur per week, maar 45 uur per week wilde gaan werken.

Zijn vrouw was “not amused”. Maar ook hij was blij met deze baan. Na een half jaar ww thuis “bij de vrouw”, was ook hij blij met zijn vrijheid! En die extra uren, die vond hij geen probleem.

Over Paula van Veen

Ik coach en begeleid mensen, die (op het punt staan om) belangrijke keuzes (te moeten) maken in hun carrière. Dat is mijn passie! Met veel enthousiasme, een luisterend oor, maar ook met Rotterdamse directheid & humor wordt “de weg naar (leuk) werk bewandeld”.