• 2

Zonder werk… wat dan?

Als je 28 jaar onafgebroken gewerkt hebt, is het een rare gewaarwording om zonder werk te komen zitten. Ten eerste is het niet wat je wilt (tenminste niet in mijn geval) en ten tweede weet je je even geen raad. Je bent geraakt tot in het diepst van je ziel. Er schiet van alles door je hoofd, van je gezin tot aan je salaris en alles wat je moet gaan regelen.

Ja, ik heb gehuild, ondanks dat ik het echt wel aan zag komen. Ja, ik ben heel boos geweest en heb even mijn hele wereld in zien storten. Schijnbaar is je baan verliezen qua gevoel bijna net zo erg als dat je een dierbare kwijtraakt. Maar dat heb ik van horen zeggen….het laatste heb ik gelukkig nog niet al te vaak meegemaakt.

Vaste gewoontes

Weet je, je bent gewend om elke dag op een vast tijdstip op te staan, je ontbijt te eten, je brood voor het werk klaar te maken en de auto in te stappen. Opeens hoeft dat niet meer, ik kan je uit eigen ervaring zeggen dat dat heel vreemd is. Vooral in het begin, omdat je toch al heel lang in een soort van vast ritueel zit. Ik heb pas van iemand gehoord dat iets afleren/ontwennen drie maanden duurt, dus dat het drie maanden tijd nodig heeft om een gewoonte te veranderen. Dat merk je, je voelt je in eerste instantie opgejaagd en opzij gezet. Vooral opzij gezet, je zelfvertrouwen doet het geen goed. Ik ging twijfelen aan mezelf, aan hoe ik was als persoon. Het voelt gewoon heel persoonlijk als je ‘afgedankt’ wordt, ook al is het door een reorganisatie. Waarom ik? Dat ga je als eerste proberen voor jezelf goed te praten. ‘Oh natuurlijk omdat ik parttime werk en mijn collega 40 uur aanwezig is’. Ben ik teveel voor mezelf opgekomen? Ze kiezen voor de collega die ja en amen knikte, die mag blijven zitten. Had ik dan mijn mond wat vaker moeten dichthouden? Had ik dingen anders moeten doen om mijn baan te houden?

Dan ga je relativeren. Na de boosheid. Je omgeving helpt je om het vooral niet (alleen) bij jezelf te zoeken, maar in eerste instantie zoek je het daar wel. Gelukkig gaat dat over, tenminste bij mij wel. Alleen de onzekerheid blijft, je toekomstbeeld is ineens veranderd. Hoe moet je rondkomen met veel minder geld? Wat als je niet meer aan werk komt als je al 46 bent.

Rust (voor even)

En dan komt er een moment, dat je je er toch even bij neer gaat leggen. Je moet wel, de situatie is nu eenmaal zo. En dan ga je zelfs even ‘genieten’ van het feit dat je even helemaal niets hoeft, niets moet. Dat je met niets of niemand rekening hoeft te houden, je gewoon de hele dag je eigen planning kunt hebben. Het dorp in, de stad in…allemaal best leuk voor een tijdje. Alleen ga je er natuurlijk qua salaris enorm op achteruit. Je hebt ineens veel minder te besteden voor jezelf, je vaste lasten blijven hetzelfde. Dus het shoppen is zo voorbij. Mijn geld wat ik heb meegekregen uit een (gelukkig) goed sociaal plan, heb ik meteen apart gezet, zodat ik mijn inmiddels aangevraagde WW-uitkering enigszins aan kon vullen. Dat is een goede zet gebleken…

Over Judith Smits

Mijn naam is Judith Smits, ik ben parttime onderwijsassistente en nog werkzoekend voor een aantal uren. Mijn artikelen gaan over solliciteren tot zelfstandig ondernemerschap. Ik hoop bij mensen een herkenbaar gevoel op te roepen en ze te enthousiasmeren.

  • Geralde Smoor

    Hallo Judith, bedankt voor je herkenbare verhaal! Ik word binnenkort boventallig ivm een reorganisatie en ben nu net weer begonnen met solliciteren. Vorige week voor het eerst op gesprek geweest. Dat is ook heel goed voor je zelfvertrouwen. Het ging beter dan verwacht, want het is best spannend om jezelf te ‘verkopen’.. Ik hoop dat het je lukt om een leuke invulling te vinden, naast het schrijven van columns. Enne…. als er iemand is die een ervaren communicatiespecialist zoekt, die staat voor een boodschap met inhoud:ik ga graag het gesprek met je aan!

    • Judith

      Dankjewel voor je leuke reactie. Fijn dat ik er een herkenbaar verhaal van heb kunnen maken, ook een boodschap met inhoud. Ik heb inmiddels werk als onderwijsassistente. Van corrector naar onderwijsassistente, een grotere overgang kun je niet maken. Maar ook in mijn huidige functie kan ik alle aspecten van mijn loopbaan tot nu toe optimaal gebruiken. Dus kijk vooral breder dan alleen in de Communicatie. Ik zal je naam onthouden, wie weet komen we elkaar ‘ergens’ tegen. Heel veel succes.