• 0

Omgaan met een afwijzing na je sollicitatie

Je bent een mens, en je hebt dus menselijke gevoelens. Logisch dat een afwijzing iets met je doet. Wij mensen hebben vanuit de oertijd het gevoel dat we bij een groep moeten horen. Dat heeft vele voordelen. Je hebt meer kans op voedsel, veiligheid en hey…voortplanting.

De hersenen maken, om je te laten overleven een soort fysieke pijn na. Een geweldige evolutionaire erfenis dus. Het gevoel van erbij willen horen, geaccepteerd worden zit diep.

Een afwijzing refereert dus aan het gevoel uitgesloten te worden uit de groep. Zelfs al was je daar nog geen lid van. Dat komt even aan, je voelt je soms een beetje, soms wat meer, gekwetst. Solliciteren houdt vrijwel altijd afwijzing in. Soms heel vaak!

Je presenteert je op je best. Je hebt ten eerste hard gewerkt om geclassificeerd te worden voor het vak dat je wil uitoefenen. Je schrijft een brief waarin je je van je beste, meest waardevolle kant laat zien. Soms komt het zelfs tot een gesprek. Je kleed je goed aan, gaat de confrontatie aan met je eigen nervositeit. Je voert een gesprek waarin je je echt van je beste kant laat zien. En dan valt de keuze op iemand anders. Dat kan ervaren worden als een persoonlijke aanval. Heel veel van die aanvallen kunnen je eigenwaarde aantasten, ongelukkig kun je ervan worden en behoorlijk depressief.

Wat kun je ertegen doen?

Het gebeurt je, het gebeurt ons vrijwel allemaal. Tegenhouden kun je het niet. Je hebt alleen controle over je eigen mindset. Van tevoren kun je in je hoofd al iets doen. Dit kan door te bedenken dat het iets is wat ons overkomt. Het heeft vrij weinig met jou te maken. (Mits je gekwalificeerd bent en je best doet. Als ik als neurochirurg solliciteer in een ziekenhuis is het mijn eigen schuld.)

Meestal ben je dus niet de enige sollicitant, sterker nog, soms ben je een van velen. Allemaal willen ze graag dezelfde baan als jij. Het gaat dus om wat degene die beslissingsbevoegd is in zijn hoofd heeft. Die persoon heeft zijn eigen achtergrond en socialisatie. En de reden waarom hij iemand uit kiest kan heel banaal zijn. Je kunt op zijn leerkracht van de basisschool lijken die hem heeft laten zitten en afgewezen worden.

Zelf ben ik een keer aangenomen voor een baan in de zorg omdat ik een kinderboek heb geschreven en geïllustreerd. Dat vond ze zo leuk! Maar ook ben ik ooit afgewezen omdat ik een vraag uitgebreid beantwoord had en dezelfde vraag vrij direct daarna weer kreeg. Dat zei ik, ik voelde de deur dichtslaan. Ook de andere partij is maar een mens, met simpele menselijke gevoelens.

Het oermens in jou

Besef dus dat het refereert aan het gevoel van de oermens in jou. Je bent geraakt. Wijs dat gevoel niet af. Baal even. Huil een beetje onder de douche. Laat je vrienden Ben en Jerry op bezoek komen om je te troosten. Draai keiharde muziek in de auto. Jij weet wel wat nodig is en hoe lang dat nodig is.

Doe niet lelijk voor jezelf.

Hoor je jezelf dat doen: ”Jij krijgt nooit een baan, dat komt omdat je dik bent.” Stel je dan voor dat dat gezegd wordt door een elf jarig rotkind. “Ja, Floris Jan, lekker met je. Kop houden nu. Moet je nog niet naar bed of zo?” dat relativeert. Blijf niet hangen in je negatieve stemming. Speel niet het, ‘zie je wel, alweer’-spel, heeft geen zin, onnodig kwetsend is dat.

Handig is om vooraf een baalperiode in te stellen. Heel zakelijk. Drie uur voor een afwijzing op een brief, een dag voor een afwijzing na een gesprek. Bedenk zelf wat je nodig hebt, en hou je daaraan. Na die periode zorg je dat je niet meer rondloopt in joggingbroek met coupe windhoos. Je verzorgt jezelf en je probeert dit weer achter je te laten. Wees kritisch naar jezelf, wat kan anders, wat kan beter, maar wees niet meedogenloos. Behandel jezelf zoals je je beste vriend zou behandelen.

Feedback vragen achteraf

Feedback vragen achteraf is dapper. Dat kan iets opleveren, kan, hoeft niet. Je kunt zicht krijgen op je eigen blinde vlekken, goede tips krijgen om beter voor de dag te komen. Maar het geeft de werkgever ook een positief beeld van jou, wellicht bruikbaar als er weer een vacature is.

En o ja, niet gaan mopperen op de sociale media. Dat geeft geen goed beeld voor nieuwe potentiële werkgevers!

Next!!!!

Over Jacqueline Brouwers

Mijn basis ligt in de forensische psychiatrie. Ik heb in het verleden veel mensen een zetje in de goede richting mogen geven, ook kwa werk en inkomen. Ik denk dan ook in mogelijkheden. Obstakels zijn logisch, maar zeker niet altijd onoverkomelijk. Ik hou van reizen, schrijven en tekenen. Het liefst een een combinatie van deze drie.